ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬರೆದ ಪತ್ರ ( ಜನವರಿ ೧೫, ೨೦೧೪)

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಲಕ್ಷ್ಮಿ. ಹಾಲೆಂಡ್ ಮೂಲದವಳಾದ ನಾನು ಕಳೆದ ೨೯ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಅಮೃತಪುರಿಯ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಕಳೆದ ೧೯ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಾವಧಿ ಅಮ್ಮನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಲಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕಡೆಯ ಗಳಿಗೆಯವರೆಗೂ ಅಮ್ಮನ ಸೇವೆಮಾಡುವ ಈ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೊಂದೇ ನನ್ನ ಮನದಾಳದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕಾಗಿಬಂದದ್ದು ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿನಿ ಆತ್ಮಪ್ರಾಣ ( ಡಾಕ್ಟರ್ ಲೀಲಾ ) ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದೆವು ಎಂದು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ವದಂತಿಯೊಂದು ಹರಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಯಾರೋ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದರು. ಇಲ್ಲ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದೇವೆ, ಸೇವಾನಿರತರಾಗಿ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಇದ್ದೇವೆ. ಗೇಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಅವಳೊಂದಿಗಿನ ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ವಾಸ್ತವ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದು ನನ್ನ ಧರ್ಮ ಎಂದು ನನಗೆ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಮೊಟ್ಟೆ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ತಾನು ಅಮ್ಮನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ೨೦ ವರ್ಷ ಇದ್ದು ಅಮ್ಮನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಿಜವಲ್ಲ. ೧೯೯೯ ರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ಮುಂಚೆ, ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಳಷ್ಟೇ. ನಾನು ಅಮ್ಮನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲು ಶುರುಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೂ, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಗೇಲ್ ಜೊತೆಗೆ ಇತರ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೇಲ್ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೋದಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮಿನಿ ಕೃಷ್ಣಾಮೃತ ಪ್ರಾಣ (ಸೌಮ್ಯ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ) ಅಮ್ಮನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರತೊಡಗಿದರು.

೧೯೮೧ರಲ್ಲಿ, ಗೇಲ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಂದಾಗ, ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಆಶ್ರಮವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಿದ್ದು ಅಮ್ಮನ ಕುಟುಂಬ ವರ್ಗದವರ ಮನೆ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಿದ್ದೂ, ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನಾಗಲಿ, ಊರನ್ನಾಗಲೀ, ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನಾಗಲೀ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದೆ ಅಮ್ಮ ಅವಳನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು, ಎಲ್ಲಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಆ ದಿನದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ದಿನದವರೆಗೂ, ಅವಳು ರಾಣಿಯ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಳು. ಅಮ್ಮನ ತಂದೆತಾಯಿಯರ ಮೇಲೆ, ಸೋದರಿಯರ ಮೇಲೆ, ಬಂಧುಗಳ ಮೇಲೆ, ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ, ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳ ಮೇಲೆ, ಅಮ್ಮನ ಶಿಷ್ಯರ ಮೇಲೂ ಅವಳು ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಗೇಲ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರ ಜೊತೆ, ಅದೂ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವವರ ಜೊತೆ ಗುಂಪುಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯ ಹಾಗೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಭಾವನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಕಳಕಳಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಗೇಲ್, ಎಷ್ಟು ಸಲ ನಾನು ನಿನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಕೋಪವನ್ನೂ, ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನೂ ಸಹಿಸಬೇಕಾಯಿತು? ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಒದೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಗಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಉಗಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಕೂದಲು ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ಬೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ….. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಕಾರ್ಯತಃ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವಾಗಿಹೋಯಿತು. ಬಿಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಐರನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನೀನು ಎಸೆದಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಯೂರೋಪ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕಾದ ಭಕ್ತರೂ ಸಹ ನಿನ್ನ ಇಂಥ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಿದ್ದಾರೆ.

“ಗೇಲ್, ಎಷ್ಟು ಸಲ ನಾನು ನಿನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಕೋಪವನ್ನೂ, ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನೂ ಸಹಿಸಬೇಕಾಯಿತು? ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಒದೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಗಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಉಗಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಕೂದಲು ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ಬೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ….. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಕಾರ್ಯತಃ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವಾಗಿಹೋಯಿತು. ಬಿಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಐರನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನೀನು ಎಸೆದಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಾ?”

ನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ನಿನಗೆ ಬೆಂಬಲ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಸುಳ್ಳು ಅಲ್ಲವೆ! ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಭಾರತದ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮದ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳೆಲ್ಲರೂ, ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರೂ ಸಹ -ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಕ್ತರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆ, ನಿನ್ನ ಪಾದಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆ? ನಿನಗೆ ಭಾರತೀಯ ಆಹಾರವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಲು ಭಾರತೀಯ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳು, ಪಶ್ಚಿಮದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಲು ಪಶ್ಚಿಮದ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲವೆ? ನಿನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯಲು ಜನರು, ನಿನಗೆ ಮಸಾಜ್ ಮಾಡಲು ಜನರು ಇರಲಿಲ್ಲವೆ? ನಿನ್ನ ಅಂತಃಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಮೋಸಮಾಡದೆ ನೀನು ‘ಇದೆಲ್ಲಾ ನಿಜವಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ?

ಗೇಲ್, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ, ಆಶ್ರಮ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೂ, ನನಗೂ ಹಾಗು ಕೆಲವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಒಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕನ್ ಭಕ್ತನನ್ನು ನೀನು ಪ್ರೇಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೀನು ಹೋದಮೇಲೆ ಆತನೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಹೇಳಿದ. ಅವನು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ, ನೀನು ಆತನಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದ ಈಮೇಲ್ ಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆತನೇ ತೋರಿಸಿದ. ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಶುಭಾಮೃತ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆಶ್ರಮವಾಸಿ ಈ ಈಮೇಲ್ ಗಳನ್ನು ಮಲಯಾಳದಲ್ಲಿ ಅನುವಾದಿಸಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ನಾನು ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆ ನಿಷ್ಕಳಂಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಂದ ದೂರಮಾಡಿ ನಿನ್ನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಬಯಕೆ ಈಡೇರಲಿಲ್ಲ. ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಈಡೇರದೆ, ಬಯಕೆಗಳು ಪೂರೈಕೆಯಾಗದೆ ಅವು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸೇಡು, ಅಸೂಯೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದೆ, ಗೇಲ್! ಜನರ ನಿಷ್ಕಳಂಕ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಹಾಗು ದುಷ್ಟತೆಗಳ ವಿಷವನ್ನು ಕಕ್ಕಿ ಅವರಲ್ಲಿ ರೋಗ ಹರಡಿಸುವ ನಿನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿ ನೀನೊಂದು ವಿಷಸರ್ಪವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀಯ.

“ಗೇಲ್, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ, ಆಶ್ರಮ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೂ, ನನಗೂ ಹಾಗು ಕೆಲವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಒಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕನ್ ಭಕ್ತನನ್ನು ನೀನು ಪ್ರೇಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.”

ನಿನಗೆ ಒಂದು ಆಸೆಯಿತ್ತು; ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ನೀನಾಗಿಯೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ. ಈ ನಿನ್ನ ಬಯಕೆಯನ್ನು ನೀನೇ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮತ್ತು ಕೆಲವರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ. ಇಂಥ ಆಸೆಗಳಿಂದಾಗಿ ನೀನು ಆಶ್ರಮ ತೊರೆದೆ. ಏನೇಆದರೂ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಪೂರಿತ ಉದ್ದೇಶಗಳಾಗಲೀ ಕಸುಗಳಾಗಲೀ ಯಾವುದೂ ಈಡೇರಲಿಲ್ಲ. ಮಹಾತ್ಮರು, ಸದ್ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, “ಬಯಕೆಗಳು ಈಡೇರದಿದ್ದಾಗ ಅವು ಸಿಟ್ಟು, ಸೇಡು ಇಂಥ ಭಾವಗಳಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ” ಎಂದು. ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುವವರು ನಾವೇ. ನಿನಗೆ ಈಗ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೂ ಇದೇ.

ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಅಮ್ಮ, ಮುಂದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಬದಲಾವಣೆ ಆದೀತೆಂದು ಆಶಿಸಿ, ನಿನಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದರು! ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಮ್ಮ ನಿನಗೆ ಸನ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಕರುಣಿಸಿದರು! ಸನ್ಯಾಸ ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾದ ಜೀವನವೆಂಬುದು ನಿನಗೆ ಏನಾದರೂ ಗೊತ್ತೇ? ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಆದದ್ದೂ, ಮುಂದೆ ಆಗುವುದೂ ಮತ್ತೆ ವರ್ತಮಾನ – ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಭಿನ್ನ ಭೇದ ಮಾಡದೆ ಬೆಳೆಯಲು – ಪ್ರಗತಿ ಹೊಂದಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯ ಹಾಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅಂಥಾ ಅಮೂಲ್ಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ದುರ್ಗುಣಗಳಿಗೆ ದಾಸಿಯಾಗಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದ ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೇಮ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು, ನಿನ್ನ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು, ನಿನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೇ ನೀನು ಹೊರಿಸಿಬೆಟ್ಟೆ. ಈ ಕಾರ್ಯ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅಮ್ಮನ ಪ್ರತಿ ದ್ವೇಷದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿದೆ.

“ಈಗ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ ನೀನು ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಥೆ ಎಂದು- ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಿಟ್ಟು, ದ್ವೇಷ, ಕುಹಕಬುದ್ಧಿ -ನನಗೆ ಈ ದುರ್ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವೋ ಅಥವಾ ಎಂಬ ಸಂಶಯವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದೆ.”

ನಿನ್ನ ಮನೋಭಾವ ನಿನ್ನ ನಡವಳಿಕೆ ನಮಗೆ ಅನೇಕ ಸಲ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಯಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವೀಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಂದು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ನೀರು ಅಳವಿದ್ದ ಕಡೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು, ದೋಣಿಯನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗೆ ಮಗುಚಿಹಾಕಿದ್ದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಯಾತ್ರೆಯ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾವು ಅನೇಕರು ಅಮ್ಮ ನಿನಗೆ “ಆಳವಿರುವ ಕಡೆ ದೋಣಿಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಅಲುಗಿಸದಿರು, ಹುಷಾರು!” ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕೇಳಿದೆವು. ತಕ್ಷಣ, ದೋಣಿ ಮುಗುಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೋಡಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಚೀರತೊಡಗಿದೆವು. ಅಮ್ಮ ತಲೆಕೆಳಗಾದ ದೋಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ಕೊರೆಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದರು. ನಮಗೆ ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಭಯಂಕರ ಎನಿಸುತ್ತೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ನೀನು ವಿಷಪೂರಿತ ನಾಯಿಕೊಡೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪಲ್ಯ ಮಾಡಿದೆ; ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿ ಪವಿತ್ರಾಮೃತ (ಲೀಲಾವತಿ) ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿ ವಿನೀತಾಮೃತ (ಶ್ರೀಲತಾ) ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡ ಎಂದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡರೂ ನೀನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ತಿಂದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಎರಡು ದಿನ ವಾಂತಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದಾಗ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ವಿಷದ ಅಂಶವು ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವೊಡ್ಡುವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದುದು ಕಂಡುಬಂದಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿಗದಿಯಾಗಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಔಷಧಿಯೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿತು; ಹೊಟ್ಟೆ ಕೆಟ್ಟಿತು, ತಲೆ ಸುತ್ತು ಬಂತು, ಆಯಾಸವಾಯಿತು. ಆಗ ನೀನು ತಪ್ಪನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಸ್ವಾಮಿನಿ ಕೃಷ್ಣಾಮೃತ ಪ್ರಾಣ ಹಾಗೂ ಸ್ವಾಮಿನಿ ಆತ್ಮಪ್ರಾಣ ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದವರು. ನಿನ್ನ ವಿಕೃತ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಆಘಾತವಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ ನೀನು ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಥೆ ಎಂದು- ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಿಟ್ಟು, ದ್ವೇಷ, ಕುಹಕಬುದ್ಧಿ -ನನಗೆ ಈ ದುರ್ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವೋ ಅಥವಾ ಎಂಬ ಸಂಶಯವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ಅಮ್ಮ ಎಂದಿಗೂ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಿನಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಪ್ರೇಮ ಕರುಣೆಗಳನ್ನೇ ನೀಡಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರು.

“ನಿನ್ನ ವಿಷಪೂರಿತ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಬಿಕರಿಮಾಡಿ, ನಿಷ್ಕಳಂಕ ಜನರನ್ನು ಅಂಧರಾಗಿಸಲು ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾವನೆಯೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ನನಗೆ ಅಮ್ಮನ ಸೀಮಾತೀತ ಕರುಣೆಗೂ ಮತ್ತು ಮಾತೃತ್ವಕ್ಕೂ ಶಿರಬಾಗುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.”

ಇದೆಲ್ಲಾ ಹೀಗಿದ್ದೂ ಸಹ, ಅಮ್ಮ ನಮಗೆ ಹೇಳುವುದು, ಅವಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿರಿ ಎಂದೇ. ಇಷ್ಟಾದರೂ, ಇಂದಿಗೂ ಸಹ, ಅನೇಕ ವೇಳೆ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕರೆಯುವ ಮುನ್ನ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬರುವುದು “ಗಾಯತ್ರಿ” ಎಂಬ ಪದವೇ! ನಿನ್ನ ವಿಷಪೂರಿತ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಬಿಕರಿಮಾಡಿ, ನಿಷ್ಕಳಂಕ ಜನರನ್ನು ಅಂಧರಾಗಿಸಲು ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾವನೆಯೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ನನಗೆ ಅಮ್ಮನ ಸೀಮಾತೀತ ಕರುಣೆಗೂ ಮತ್ತು ಮಾತೃತ್ವಕ್ಕೂ ಶಿರಬಾಗುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಮತಿಗೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ದೋಷಾರೋಪಣೆಗಳಿಗೆ ವಿವರಣೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಅಥವಾ ಅಮ್ಮನ ಪರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಧರ್ಮದ ನೆಲೆಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಬಯಲು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಗೇಲ್, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕು ಕನಿಕರವಿದೆ.

ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ನೀನು ಹೊರಬರುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ,

– ಲಕ್ಷ್ಮಿ

Source: A Letter From Brahmacharini Lakshmi

Advertisements

ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಶುಭಾಮೃತರರಿಂದ ಬಂದ ಇಮೇಲ್

ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮದ ಹಿರಿಯ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಹಾಗು ಅಮ್ಮನ ಮುಖ್ಯ ಭಾಷಾಂತರಕಾರಕರಾದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಶುಭಾಮೃತ ಚೈತನ್ಯರಿಂದ ನಮಗೆ ಈ ಇಮೇಲ್ ದೊರೆತಿದೆ.

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಶುಭಾಮೃತ. ನಾನು ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಯಾಗಿ ೧೯೮೯ ರಿಂದ ಇದ್ದೇನೆ. ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ ವೆಲ್ ಮತ್ತು ಅವಳ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತು ಅಪಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹಾಗು ಕಟ್ಟು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ, ಈ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲು ನಾನು ನಿರ್ಬಂದ್ಧಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಸನ್ಯಾಸ ಮಾರ್ಗವು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಡಿಮೆ ಸಂಚರಿಸಲಾದಂತಹ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಗೇಲ್ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿವುದು- ತನ್ನ ಲೌಕಿಕ ಬಯಕೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸ್ವೀಕರಿಸದೇ, ಬಲಿಗೆ, ತಾನು ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನವರ ಸಂಸ್ಥೆಯೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

“ಗೇಲ್ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿವುದು- ತನ್ನ ಲೌಕಿಕ ಬಯಕೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸ್ವೀಕರಿಸದೇ, ಬಲಿಗೆ, ತಾನು ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನವರ ಸಂಸ್ಥೆಯೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.”

ಅಮ್ಮನವರ ಭಾಷಾಂತರಕಾರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಾನಾಗಲು ಅತ್ಯಂತ ಅನುಗ್ರಹೀತನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತು ಇದು ಅಮ್ಮನವರ ಜೀವನವನ್ನು ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಾಣಲು ನನಗೆ ಅಣಿವುಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿನ ನನ್ನ ೨೪ ವರ್ಷಗಳ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ, ಗೇಲ್ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಆಪಾದಿಸಿರುವ ತಪ್ಪು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ.

ಗೇಲ್ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಕೆಲವೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೇಲ್ ನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸನ್ನಿವೇಶವೊಂದು ಜರುಗಿದ್ದನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಹು ಮುಖ್ಯವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಒಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕದ ಭಕ್ತ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಹಾಗು ನಾನು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಆಗ ಈ ಭಕ್ತ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಈಗ ಹೇಳುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡನು. ನಾನು ಭಾಷಾಂತರಕಾರಕನಾಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮುನ್ನ, ಒಬ್ಬ ಭಾಷಾಂತರಕಾರಕನಾಗಿ ಗೋಪನೀಯತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ, ಮತ್ತು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಹಾಗು ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಮ್ಮನ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಗೇಲ್ ನ ಅಪಪ್ರಚಾರದ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಭಕ್ತನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳದೆಯೇ, ಆ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಹೇಳಲು ನಾನು ನಿರ್ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದ, ಅವನ ಪ್ರತಿ ಗೇಲ್ ನ ಆಸಕ್ತಿ ೧೯೯೪ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅವಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅವನ ಸಂಗಡ ಇರಲು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಹಾಗು ಯಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅಥವಾ ಅಮೃತಪುರಿಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಗೇಲ್ ಳ ಈ ಸ್ನೇಹಭಾವವನ್ನು ಅವನು ಅನ್ಯಥಾ ಅಸಮಂಜಸವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಆತನ ಪ್ರತಿ ಅವಳ ಭಾವ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದ. ಅವಳು ಇತನ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕಳವಳಗೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಮತ್ತು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಅವನ ಪ್ರತಿ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಣಯ ಭಾನೆಗಳಿರುವುದನ್ನು ಹಾಗು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ತನ್ನ ಮನೋಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ಅವನಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪೆಕೊಂಡಳು. ನಾವು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಎಂದೂ ಸಹ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವಳ ಈ ಪ್ರಣಯ ನಿವೇದನೆಯು ಅವನಿಗೆ ಆಘಾತವುಂಟುಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅಗಾಧವಾಗಿ ಅವನ ಮನಸನ್ನು ಕೆದಡಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಈ ಸಂಬಂಧ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ದ್ರೋಹ ಬಗೆಯಲಾರೆ ಎಂದ. ಗೇಲ್ ಗೆ ಅವಳ ಸನ್ಯಾಸಿ ಧರ್ಮದ ಬೊಧೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ನೆನಪಿಸಿದರೂ ಕೂಡ, ಅವಳು ಪಟ್ಟುಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ದೂರವಾಣಿಯ ಮೂಲಕ ಕರೆಯುವುದನ್ನೇ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಇ ಮೇಲ್ ಕಳಿಸುವುದೇ ಆಗಲಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಬರಬರುತ್ತಾ ಇದು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಮುಟ್ಟಿತು ಎಂದರೆ, ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟನಂತರ ಅವನ ಜೊತೆಗೆ ಅವಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವಿಸಲು ಒಂದು ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಒಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸುವಂತೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

“ಗೇಲ್ ನ ಪುಸ್ತಕವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅವಳ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಗು ಅವಳ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದ್ದಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಇಂಥಹ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಬರೆಯದೇ ಕೈಬಿಡಲಾಗಿದೆ? ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವಾದ ’ಹುಸಿ ಲೋಪವಾಗಿದೆ’ ಆಗಿದಷ್ಟೆ.”</span>

ಗೇಲ್ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ನಂತರ, ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಚಾರಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗಲೂ, ಅಮ್ಮ ಗೇಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ, ಕಾರಣ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಜನರು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಗೇಲ್ ನ್ನು ಹೀನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಕೀಳು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಗೇಲ್ ಅಮ್ಮನ ಈ ಕಾರುಣ್ಯದ ಮುಖವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಗೇಲ್ ನ ಪುಸ್ತಕವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅವಳ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಗು ಅವಳ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದ್ದಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಇಂಥಹ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಬರೆಯದೇ ಕೈಬಿಡಲಾಗಿದೆ? ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವಾದ “ಹುಸಿ ಲೋಪವಾಗಿದೆ” ಆಗಿದೆಯಷ್ಟೆ. ಇದೇ ಬೆಳಕಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜರುಗಿತೆಂದು ನಾನು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದ ಸಂಗತಿಯಾದ, ಗೇಲ್, ಅದೂ ತಾನು ಮತ್ಯಾವುದೋ ಗಂಡಸಿನೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ವಿಚ್ಛೇದನದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಆದದ್ದನು ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲು ಅಸಮರ್ಥಳಾದಿದ್ದಾಳೆ.

– ಶುಭಾಮೃತ

Source: An Email From Brahmachari Shubamrita

ಗೇಲ್ ಕುರಿತು ಬಹುಕಾಲದ ಅಮ್ಮನ ಭಕ್ತೆಯಾದ ಅರ್ಪಣಾ ಅವರ ನೆನಪುಗಳು

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಅರ್ಪಣಾ . ನಾನೊಬ್ಬ ಅನುಜ್ಞೆ ಪಡೆದಿರುವ ನ್ಯಾಯವಾದಿ ಹಾಗು ೧೯೯೨ ರಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಭಕ್ತೆಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹವಾಯಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅವಳ ಪರಿಚಯ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅವಳು ಹವಾಯಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದಿತು. ಇರಲು ಜಾಗ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರಲು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದೆವು. ಗೇಲ್ ಬಂದು ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವರ್ಷಕಾಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು. ಆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಾಲ ಅವಳಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಊಟ, ವಸತಿ, ಮತ್ತೆ ಜೀವಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಅಕ್ಕರೆ ತುಂಬಿದ ಉತ್ತಮ ಉತ್ತೇಜಕ ವಾತಾವರಣವೂ ಅವಳಿಗೆ ಒದಗಿಸಿದೆವು. ನಾವು ಮನೆಮಂದಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆದೆವು; ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಸಮುದ್ರತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಈಜಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ನಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಮಿತ್ರವರ್ಗದವರೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವಳು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ಹಾಗು ನಾನವಳಿಗೆ ಪ್ಯಾರಲೆಲ್ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಕಲಿಸಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೆಕೆಂದರೆ, ಅವಳು ಒಬ್ಬ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯಳೇ ಆಗಿದ್ದಳು.

ಅಮ್ಮನ ಭಕ್ತೆಯರ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗುಂಪು ಇತ್ತು; ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಸಹಾಯವಾಗಿದ್ದೆವು. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಲೆಯುತಿದ್ದೆವು. ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಗೇಲ್ ಈ ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾನಾಗಿ ಬಂದು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ತನ್ನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನಗೆ ಚಟಾಕಿ ಹಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ಮೇಲಿನ ಆ ಮೊದಲ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಅವಳು, ಈಗ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡಿಸಿರುವ ಶೋಷಣೆಯ, ಹಿಂಸೆಗಳ ದೋಷಾರೋಪಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಕ್ತೆಯರ ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ, ಈಗ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಿರುವ ಯಾವುದೇ ಲೈಂಗಿಕ ಶೋಷಣೆಯ ವಿಚಾರದ ಸುಳಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

“ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ಆ ಮೊದಲ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಅವಳು, ಈಗ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡಿಸಿರುವ ಶೋಷಣೆಯ, ಹಿಂಸೆಗಳ ದೋಷಾರೋಪಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.”

ಗೇಲ್ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಮನತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಶ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅತೃಪ್ತಿಯನ್ನು, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿಯರೆಲ್ಲಾ ಅವಳನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು ಎನಿಸುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು; ತಾನು ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವಳು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ಅವಳು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕನಾದ ಮರ್ಯಾದೆ ಮತ್ತು ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಅವರು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೋಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೋಯಿತೆಂದು ಹೇಳಿದಳು. ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದ ಆ ಒಂದು ಇಡೀ ವರ್ಷದಲ್ಲಾಗಲೀ, ಆಮೇಲೆ ಆಗಲೀ ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ಲೈಂಗಿಕ ಶೋಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆರೋಪ ಮಾಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಸೂಚನೆ ಸಹ ಇಲ್ಲ. ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದಾರಿತಪ್ಪಿದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ನನಗೆ ಕಂಡುಬಂದಿದ್ದಳು. ಗೇಲ್ ಎಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇತರರನ್ನು ಕ್ರೂರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಮಾಡುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಾನು ಕಂಗೆಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಿತ್ತು. ಇದೇ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನೇ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದು. ಗೇಲ್ ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಕ್ರೂರತೆ ತೋರಿಸಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಗೇಲ್ ಹೋದದಕ್ಕೆ ದುಃಖವನ್ನೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಳು, ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸಿದಳು. ಗೇಲ್ ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಮೊತ್ತದ ಹಣ ನೀಡಿತು. ಅದನ್ನು ಅವಳು “ಪೆನ್ಷನ್” ಎಂದು ಕರೆದಳು. ಆ ಹಣವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಅಡ್ವೈಸರ್ ನ ಬಳಿ ಡೆಪಾಸಿಟ್ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನನಗೆ ಈ ವಿಷಯ ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ. ಈ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಗೇಲ್ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ ಹೊರಗಿಟ್ಟಿರುವುದು ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ ಎನಿಸಿದೆ. ತಾನೊಬ್ಬ “ಫ್ಯುಜಿಟೀವ್” (ಅಪರಾಧಿ) ಯಂತೆ ಕದ್ದು ಪಲಾಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ; ಇದು ನನಗೆ ಗೊಂದಲವುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಆಶ್ರಮದವರು ಯಾರು ಅವಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿಬರಲಿಲ್ಲ.

“ಅವಳು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರೂ ಅವಳನ್ನು ಬಲವಂತ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.”

ಅವಳು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರೂ ಅವಳನ್ನು ಬಲವಂತ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸ್ವಾಮಿ ಅಮೃತಸ್ವರೂಪಾನಂದರ ಜೊತೆ ಪೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದುಂಟು; ಅವಳೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಫೋನ್ ನಂಬರನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಖುದ್ದಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅಷ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮದವರು ಅವಳನ್ನು ಅವಳ ಪಾಡಿಗೆ ಇರಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ದಯಾಮೃತ ಸ್ವಾಮಿ ಹವಾಯಿಗೆ ಬಂದು, ಭಕ್ತರಿಗೆ ವಾರ್ಷಿಕ ರಿಟ್ರೀಟ್ (ಶಿಬಿರವನ್ನು) ನಡೆಸಿದಾಗ, ಹಲವಾರು ಭಕ್ತರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಾರಣ ಆ ಒಂದು ವಾರ ಗೇಲ್ ಗಾಗಿ ಬೇರೊಂದು ಜಾಗ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಹಿಡಿದೆವು. ರಿಟ್ರೀಟ್ ನಡೆದಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಭಕ್ತರಿಗೆಲ್ಲಾ ಗೇಲ್ ಸ್ವತಃ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದಳು; ನಾವದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಬಡಿಸಿದೆವು. ಗೇಲ್ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಮಾರಿ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಮನೆಯಿಂದ ಕೇಟರಿಂಗ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಇಂಡಿಯನ್ ಕುಕ್ಕಿಂಗ್ (ಭಾರತೀಯ ಪಾಕಗಳನ್ನು) ಕಲಿಸುವ ತರಗತಿಯನ್ನೂ ನಡೆಸತೊಡಗಿದಳು. ಹೊಸ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ಪಡೆದವಳಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟ ಹೊಸತರದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೂಚನೆಯೂ ಕೊಡದಿದ್ದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಈಗ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ನನಗಂತೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲವೂ ನನಗಿಲ್ಲ; ಏನಾದರೂ ಆಗಬಾರದ್ದು ಆಗಿದ್ದರೆ ಆ “ಟ್ರೌಮ” (ಗಾಯ)ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಹಸಿಯಾಗಿ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಗಾಢವಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೆ?

“ಈ ಆರೋಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಳೆಯಷ್ಟಾದರೂ ಸತ್ಯವೇ ಇರುವುದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೊರಗೆಡುಹಲು ಅವಳು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಯಾಕೆ ಕಾದಳು?”

ಅವಳು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ವಿಷಯಗಳು ಏಕರೂಪವಾಗಿ, ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟ ಮೊದಲು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯದಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು ಹಾಗು ಆಶ್ರಮದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ನಿರಾಶೆ, ಸಿಟ್ಟನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಳು, ಸರಿಯೇ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಲೈಂಗಿಕ ಶೋಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ, ಅಮ್ಮ ಅಥವಾ ಸ್ವಾಮಿಯರು ಲಿಂಗಾಧಾರಿತ ಭೇದಭಾವ ತೋರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಆರೋಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಳೆಯಷ್ಟಾದರೂ ಸತ್ಯವೇ ಇರುವುದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೊರಗೆಡುಹಲು ಅವಳು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಯಾಕೆ ಕಾದಳು?

ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅವಳೊಂದಿಗಿನ ನನ್ನ ಒಡನಾಟದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಹಾಗು ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಆಗಾಗ ನಾನು ಭೇಟಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೂ, ಆ ಒಡನಾಟದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅವಳು ಈಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಆರೋಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೂದಳೆಯಷ್ಟೂ ಸತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ, ನಾನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಬಂಧಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

– ಅರ್ಪಣಾ

Source:Arpana’s Memories of Gayatri

ಗೇಲ್ ಟೆಡ್ವೆಲ್ ಹೀಗಿದ್ದಳು -ಸೂಸನ್ ವೆಕ್ಕರ್ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸದ್ಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವಿಸ್ ಭಕ್ತೆತೆಯೊಬ್ಬರಿಂದ ಈ ಪತ್ರ:

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸೂಸನ್ ವೆಕ್ಕರ್. ನಾನು ಅಮ್ಮನನ್ನು ೧೯೯೦ ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಲ ಭೇಟಿಮಾಡಿದೆ. ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾರ್ಷಿಕ ಯೂರೋಪ್ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮ್ಯೂನಿಕ್ ಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ೧೯೯೨ ರಿಂದಲೂ, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಹಿರಿಯ ಸನ್ಯಾಸೀ ಶಿಷ್ಯರ ಅತಿಥೇಯಳಾಗುವ ಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದಾಗಿದೆ. ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವ್ ಲ್ ಳ ಪುಸ್ತಕದ ಪುನರಾವಲೋಕನವನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಗೇಲ್ ಳೊಂದಿಗೆ ಆಗಿರುವ ಕೆಲವು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗಿನ ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿದೆ.

“ಅಮ್ಮನ ಒಡನಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಈ ೨೩ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಮ್ಮೆಯೂ ಗೇಲ್ ಳನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾರನ್ನೇ ಆಗಲೀ ಅಮ್ಮ ಹಿಂಸಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಮತ್ತು ಗೇಲ್ ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತರಿದ್ದೆವು, ಹಾಗಿದ್ದೂ ಯಾವತ್ತೂ ಅವಳು ‘ಅಮ್ಮ ತನಗೆ ಹಿಂಸೆ ನೀಡಿದರು’ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.”

ಅಮ್ಮನ ಒಡನಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಈ ೧೩ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಮ್ಮೆಯೂ ಗೇಲ್ ಳನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾರನ್ನೇ ಆಗಲೀ ಅಮ್ಮ ಹಿಂಸಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಮತ್ತು ಗೇಲ್ ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತರಿದ್ದೆವು, ಹಾಗಿದ್ದೂ ಯಾವತ್ತೂ ಅವಳು “ಅಮ್ಮ ತನಗೆ ಹಿಂಸೆ ನೀಡಿದರು” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಯೂರೋಪ್ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಗೇಲ್ ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಆಗಾಗ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಮೊದಲು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಭಕ್ತಿಯಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದೊಂದೇ ಕೆಲಸವಾಯಿತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅಮ್ಮ ರಾತ್ರಿ ಆತಿಥೇಯರ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವರಾ ಅಥವಾ ಹಾಲಿನಲ್ಲೇ ಮಲಗುವರಾ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಸ್ವಾಮಿಜೀಯರಿಗೆ ಅಥವಾ ಅಮ್ಮನ ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಮ್ಮನ ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತಿತ್ತು ಸರಿ, ಆದರೆ ಇದು ಅಮ್ಮನ ರೀತಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಫ್ಲೆಕ್ಸಿಬಲ್ (ಎಂಥಹಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೂ ಒಗ್ಗುವಂತೆ/ಬಗ್ಗುವಂತೆ) ಆಗಲು, ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಸಮರ್ಥರಾಗಲು, ಎಂಥಾ ಒತ್ತಡ ಇದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಮಚಿತ್ತತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆಯೆ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಎಂದಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಗೇಲ್ ಗೆ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳದೇ ಇರುವುದು ಅಥವಾ ಕಡೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವಸರ ಮಾಡಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಿಸುವುದು -ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವಳು ತನಗಾದ ಅಪಮಾನ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅಂಥಾ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಗೇಲ್, ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬರೆದಿರುವ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿರುವ ಆರೋಪಗಳ್ಯಾವುವನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ತನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದರು ಎಂದು ಇವತ್ತು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಗೇಲ್ ಇದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಭಕ್ತರಿಗೂ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳಿಗೂ ಗೊತ್ತು ಅವಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೋ ಅದು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರ, ಮತ್ತು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧ ಎಂದು. (ಮೀರ, ಸ್ವಾಮಿ ಪರಮಾತ್ಮಾನಂದ, ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಕ್ರಿಸ್ಟೀ, ಅನು) ಮುಂಗೋಪಿಯಾಗಿದ್ದುದು ಗೇಲ್, ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲ. ಕೋಪ ನಿಗ್ರಹಿಸಲಾಗದೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಕೆಳಗಿದ್ದವರ ಮೇಲೆ ಕಿಡಿಕಾರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಗೇಲ್ ಳ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಸ್ವಭಾವದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಕೋಪವನ್ನು ಸಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಹಾಲೆಂಡಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಗೆ; ಅವಳೀಗ ೩೦ ವರ್ಷದಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗಿರುವವಳು. ಕೆಲವು ಸಲ ಗೇಲ್ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೂ ಕೊಡ ತನ್ನ ಕ್ರೂರತೆ ತೋರಿದ್ದಾಳೆ.

“ತನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಮಾತ್ಸರ್ಯದಿಂದಾಗಿಯೋ, ಅಂತೂ ಗೇಲ್ ಈಗ ಸಿಡಿದೆದ್ದಿದ್ದಾಳೆ; ಈ ಭುವಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದಾಡಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಮಹೋನ್ನತ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುವಲ್ಲೋರ್ವರಾದ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇದು ಕತ್ತಲೆಯು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಟ ಹಾಗಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನಲ್ಲ.”

ಗೇಲ್ ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋದಳೆಂಬ ಸತ್ಯ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಅವಳು ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾದಳು ಎಂದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬಯಕೆಗಳು ಅವಳು ಪಾಲಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಸನ್ಯಾಸಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪುವಂಥದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು, ಅಮ್ಮನ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದು ನಂತರ ವಿಚ್ಚೇದನ ಪಡೆದ್ದದ್ದು ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಲಭ್ಯವಿದೆ.

ಕಳೆದ ೨೩ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವ, ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನನ್ನು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಚರಿಸುವ ಭಾಗ್ಯ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅಮ್ಮನ ಅತ್ಯಂತ ಹಿರಿಯ ಸನ್ಯಾಸೀ ಶಿಷ್ಯರೂ ನನ್ನ ಆಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಗೇಲ್ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿರುವ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿಯೂ ಸಹ ನಾನು ಕೇಳಿಲ್ಲ, ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೇಮ, ಅಮ್ಮನ ವಿನಯತೆ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆ – ಇವನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

“ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಅಶ್ರಮವು ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಾನೇ ಕಾಣುವಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿರುವೆ; ಇದು ನನ್ನ ಮನವನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ವಿನೀತವಾಗಿಸುವ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ!”

೧೫ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗೇಲ್ ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಂದಿನಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅಗಾಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದುನಿಂತಿವೆ. ಅಮ್ಮನ ಸರಳ ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು, ಬಡವರನ್ನು ನಿರ್ಗತಿಕರನ್ನು ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮವು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿರುವ ನಾನು, ಸ್ವತಃ ಯೂರೋಪ್ ಮತ್ತು ಹೊರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಸೇವಾ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ೨೦೦೯ ರಿಂದ ಈಚೆಗೆ, ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಬಲರನ್ನಾಗಿಸುವ ಅಮ್ಮನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ನಾನೇ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಆಶ್ರಮವು ಲೋಕಿಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಾನೇ ಕಾಣುವಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿರುವೆ; ಇದು ನನ್ನ ಮನವನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ವಿನೀತವಾಗಿಸುವ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ! ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಧನ್ಯತೆ ಅರ್ಪಿಸಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ದಾನವಾಗಿ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಮಂದಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಪೊಳ್ಳು. ಅಂಥಾ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅಮ್ಮನ ಸೇವಾಯೋಜನೆಗಳು ಹೇಗೆ ವಿಶಾಲವಾಗುತ್ತಾ ಬೆಳೆದಿವೆ, ಮತ್ತು ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ.

ದುಃಖದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ಗೇಲ್ ಆಧಾತ್ಮ ಸಾಧಕರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಆದರ್ಶವ್ಯಕ್ತಿ ಆಗಬಹುದಿತ್ತು, ಆಗಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಮಾತ್ಸರ್ಯದಿಂದಾಗಿಯೋ, ಅಂತೂ ಗೇಲ್ ಈಗ ಸಿಡಿದೆದ್ದಿದ್ದಾಳೆ; ಈ ಭುವಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದಾಡಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಮಹೋನ್ನತ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುವಲ್ಲೋರ್ವರಾದ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇದು ಕತ್ತಲೆಯು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಟ ಹಾಗಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನಲ್ಲ.

– ಸೂಸನ್ ವೆಕ್ಕರ್

Source: A Letter from Susanne Wecker

ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಮಠ (MAM) ಹಾಗೂ ಅಮೃತಾ ಎಂಟರ್ ಪ್ರೈಸಸ್ ಪ್ರೈ. ಲಿಮಿಟೆಡ್ (AEPL)

ಕಟ್ಟುಕಥೆ: ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಮಠವು ಅಮೃತಾ ಎಂಟರ್ ಪ್ರೈಸಸ್ ಪ್ರೈ. ಲಿಮಿಟೆಡ್ ಇದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತದೆ.
ವಾಸ್ತವತೆ : “ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಮಠ” ಹಾಗೂ “ಅಮೃತಾ ಎಂಟರ್ ಪ್ರೈಸಸ್ ಪ್ರೈ. ಲಿಮಿಟೆಡ್” (AEPL) ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಏಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಕೋರಿ AEPLನ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಶ್ರೀ ಕೆ. ಶ್ರೀಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು “ಅಮ್ಮಸ್ಕಾಂಡಲ್” ಸಂಪರ್ಕಿಸಿತು. ಅವರು ನುಡಿದರು, “ಅಮೃತಾ ಎಂಟರ್ ಪ್ರೈಸಸ್ ಪ್ರೈ. ಲಿಮಿಟೆಡ್” (AEPL) ” ಎಂಬುದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಲೀಗಲ್ ಎಂಟಿಟಿ ಆಗಿದೆ. “ಇಂಡಿಯನ್ ಕಂಪನೀಸ್ ಆಕ್ಟ್ ೧೮೫೬” ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನೊಂದಾವಣಿ ಆಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಚಾರಿಟಬಲ್ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಆಗಿ ನೊಂದಾವಣಿಯಾಗಿರುವ ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಮಠಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ “ಅಮೃತ” ಎಂಬ ಪದವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಮಠಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. “ಅಮೃತಾ ಎಂಟರ್ಪ್ರೈಸಸ್ ಪ್ರೈ. ಲಿ.” ಇದುವರೆಗೂ ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸೋಷಿಯಲ್ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ.

Source: MAM and AEPL

ಹಿಂದೆ ಅಮೃತಪುರಿಯ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದು, ನಂತರ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ, “ಸಂತೋಷ್” ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಬಯಸುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ಳ ಸ್ವಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಗೇಲ್ ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಹೋದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು “The God Light” ಎಂಬ ಆನ್ ಲೈನ್ ಪೋರಮನಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಲೇಖನವಿದು. ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬಲ್ಲವರಿಗೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೇ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಮ್ಮನ್ನು “ಸಂತೋಷ್” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಅವರ ಪತ್ರದ ಪ್ರತಿ. ಮೂಲವನ್ನು ನೋಡಬಯಸುವವರು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ:

http://spiritualforum.me.uk/thread/5321

(ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ) ಅವರ ಪತ್ರವು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾಗದೆ ಅದರ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಯಾವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಇಳಿಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ದಾರಿತಪ್ಪುವ ಸಾಧಕರೆಲ್ಲರಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಸಕ್ತವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಇತಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ಹೇರಿ, ಅವರನ್ನೇ ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಮಠವನ್ನು ತೊರೆದೆ. ಹಾಗು ನಾನು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಇರಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಅವಹೇಳನ ಸಹ ಮಾಡಿ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ( ಗಾಯತ್ರಿ) ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನಾನೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಅವಳನ್ನು ಅಮ್ಮನ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಶಿಷ್ಯೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಹೋದಳೆಂದಾಗ, ನನಗೆ ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಓಡಿಹೋಗುವಷ್ಟು ಅಹಂಕಾರ ಸಿಡಿದೆದ್ದಿತು. ಗಾಯತ್ರಿಗೆ ಬಂದ ಸಮಯದಿಂದಲೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿದ್ದವು; ಅವಳ ಸ್ವಭಾವ ಬಹು ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು. ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಅವಳು ಆಶ್ರಮವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಶಾರೀರಕವಾಗಿಯೂ ಸಹ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ “ರಾಣಿ ಜೇನು” ಎಂಬ ಅಡ್ಡಹೆಸರು ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

“ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊದಲು ಹಿಡಿದೆತ್ತಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅಮ್ಮ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಬಿಸಾಡಿ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದನ್ನು ನಾನೇ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ತಿಮಿತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬಂದಿದ್ದುಂಟು.”

ನಾನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗೇಲ್ ಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಈ ಲೇಖನದಿಂದಾಗಿ ಅವಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ದೊರಕಲಿ, ಅವಳ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡಿಕೆ ಬರಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶವಂತೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಅಪವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಾಗದಿರಲಿ. ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದ ಒಂದು ಎಳೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸಾಕ್ಷಿ ಪುರಾವೆಗಳೂ ಯಾವುದೇ ಪುಟದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಸನ್ಯಾಸ ಪದವಿಯನ್ನು ಅವಳು ಆಗಾಗ ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದು ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಲ್ಲಿ. ಅವಳು ಬಿಟ್ಟುಹೋದಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ನಿರಾಳವೆನಿಸಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಭಾರತೀಯ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಅವಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಬಂಧುವೂ ಆಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯಿಂದ ತಿಳಿದುಬಂದಿದ್ದು ಇದು; ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗಾಯತ್ರಿ ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೂ ಇಳಿಯಬಲ್ಲಳು; ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊದಲು ಹಿಡಿದೆತ್ತಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅಮ್ಮ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಬಿಸಾಡಿ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದನ್ನು ನಾನೇ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ತಿಮಿತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬಂದಿದ್ದುಂಟು. ಮಾಜೀ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಯಾಗಿ ನಾನು ಇಷ್ಟನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಬಯಸುತ್ತೇನೆ: ಗೇಲ್ ಗೆ “ರಾಣಿ ಜೇನು” ಪದವಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಮರಳಿಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎದ್ದುತೋರುತ್ತಿದೆ. ವಿಚಾರಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಪೊಳ್ಳುತನ ಮಾತ್ರವೇ ಕಾಣುವುದು. ನನ್ನಂತೆ ಅವಳೂ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉತ್ತೇಜನ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ತನ್ನ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲೆಯುವವರೆಗೂ, ಅವಳ ಇಂಥ ದುಷ್ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ತನ್ನ ಗುರುವಿನ ಸನ್ಯಾಸಿ ಶಿಷ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದ ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿ ಮಠವನ್ನು ೧೯೯೯ರಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದಳು. ಗುರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವಹೇಳನಕಾರಿಯಾದ ಅವಳ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ, ಅವಳಿಗೆ ಗುರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹತಾಶೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆಯೆಂದರೆ, ಅಮ್ಮನ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಭಕ್ತನೊಬ್ಬನು ಅವಳ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಎಂದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಗೇಲ್ ಗೆ ಹಲವಾರು ಜನ ಪರಿಚಾರಕರಿದ್ದು ಅವಳ ಲೌಕಿಕ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಈಡೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ “ರಾಣಿಜೇನು” ಎಂಬ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರು ಇದ್ದಿತಾದರೂ, ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು “ಅಮ್ಮನ ಛಾಯೆ” ಎಂದು ತಾನೇ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಮ್ಮನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯಾದ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಗೇಲ್ ಗೆ ಸಮೀಪವೆನಿಸಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ ಪತ್ರ ಇಲ್ಲಿದೆ. ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವ ಯಾರನ್ನೂ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಿರುವ ಅವಳ ಒಂದು ತಂಡವೇ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ಇದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗೇಲ್ ಳ ಒಬ್ಬ ಫ್ರೆಂಡ್ ಹಾಗೂ ಬೆಂಬಲಿಗರೊಬ್ಬರು, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿ ಲಕ್ಮಿ ಆಶ್ರಮ ತೊರೆದಳು ಎಂಬ ವಂದತಿ ಹಬ್ಬಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾ ಲಕ್ಮಿ ಈ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. “ಗುರುನಿಂದೆ” ಎನ್ನುವುದು ಪಂಚ ಮಹಾ ಪಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದುದು; ಅದನ್ನು ಭಗವಂತನೂ ಕೂಡ ಕ್ಷಮಿಸಲಾರ ಎಂದಿದೆ.

– ಸಂತೋಷ್

Source:A Former Ashram Resident Who Left Amritapuri Speaks Out About Gail Tredwell’s True Nature

ಬಹುಕಾಲದ ಭಕ್ತೆಯೂ ಆಶ್ರಮವಾಸಿಯೂ ಆದ ಕ್ರಿಸ್ಟೀ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಹಲೋ! ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕ್ರಿಸ್ಟೀ. ನಾನು ನನ್ನ ಭಾಗದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬಯಸುವೆ. ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೆ. ಕಾರಣಗಳೇನೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವಳು ಹೋದಕೂಡಲೆ ಅವಳ ಆಪ್ತಗೆಳತಿಯರು ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಮ್ಮನ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಲು ತುಂಬಾ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಅವರ ಜೊತೆ ನಾನೂ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಬೇಕಾದಂತೆ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊಂಚಕಾಲದ ವರೆಗೆ ಅದೆಲ್ಲವೂ ವಿಷದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕವು; ಕೊಂಚಕಾಲ ನಾನು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಮೇಲೂ, ಅಮ್ಮನ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಪಡೆದವಳಾಗಿಯೂ, ನಾನು ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಸರಿ, ಏಕೆ ನಾನೆಂದೂ ನಂಬದ ಒಬ್ಬಾಕೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಅವರುಗಳ ಮಾತು ಕೇಳುವಂತಾದೆ? ಎಂದು ಅನೇಕ ಸಲ ಈಗಲೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಮನುಷ್ಯಳಲ್ಲವೆ? ನನ್ನದೇ ಆದ ಭಯಾತಂಕಗಳು ದುರ್ಗುಣಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ; ಸೂಕ್ತ ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾದಾಗ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಾನು ಅವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಂಧೆಯಾಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ನಾನು ಕೂತು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ಜೀವನದಿಂದ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಏನು ಎಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿಲ್ಲ. ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಧನ್ಯತೆಯೊಂದನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಕಳೆದ ೧೫ ವರ್ಷಗಳು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಮಯ ಕಾಲವಾಗಿದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಆದರೂ ಸಹ ನಾನು ಅಮ್ಮನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವುದು, ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದೆ, ತೃಪ್ತಿ ನೀಡಿದೆ.

“ಗೇಲ್, ತಾನೇ ಇತರರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಹಾಗಿದ್ದೂ ತಾನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸೆಗೆ ಗುರಿಯಾದೆ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ನನಗೆ ವ್ಯಂಗ್ಯೋಕ್ತಿಯಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿದೆ. ಅವಳು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಎರಡು ಮುಖದವರಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ಆ ಮುಖಗಳ ವರ್ಣನೆ ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲ, ಗೇಲ್ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾಳೆ.”

ಗೇಲ್ ಬಿಟ್ಟುಹೋದಾಗಿನಿಂದ, ಇಂದಿನ ವರೆಗೂ ತಾನು ಶೋಷಣೆಗೆ ಬಲಿಯಾದೆ ಎಂಬ ತನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನೇ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ಬಲಿಹಾಕಬೇಕೆಂಬ ಅವಳ ಹೊಂಚಿನ ಕಾರಣ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಈಗ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು. ಅವಳ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನೀವು ಓದುವಿರಾದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ತಾರ್ಕಿಕ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಓದುವಂತಾಗಲಿ; ನಿಮ್ಮದೇ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಾಣಿಸಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಛ್ಛಿಸುವೆ.

ಅವಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಹೇಗಿದ್ದಳು ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ಒಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹಪರಳಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಡೆ, ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವಷ್ಟು ದ್ವೇಷ, ಕುಹಕ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಸಿಯಾಟಲ್ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮನ ಫ್ಲೈಟ್ ಹೊರಡಲಿತ್ತು, ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದೂ ಇದು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ನಾನಂತೂ ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತರು ಪಾಪ, ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ತುಂಬಾ ವಿನಯದಿಂದಲೇ, ವಿಮಾನ ಹೊರಡುವ ಸಮಯವಾಯಿತು, “ಚೆಕ್ ಇನ್” ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂತು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿದ. ಗೇಲ್ ಕೂಗಾಡತೊಡಗಿದಳು: “ನಾನು ಯಾರು ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲು ನೀನು ಯಾರು? ಯೂ ಸ್ಟುಪಿಡ್ ಈಡಿಯೆಟ್, ಹೋಗಾಚೆ! ನಾನು ರೆಡಿಯಾದಮೇಲೆ ಚೆಕ್ ಇನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ!” ಎಂದುಬಿಟ್ಟಳು. ನಾನು ದಂಗುಬಡಿದು ಹೋದೆ. ನನಗೆ ಮುಜುಗರವೂ ಆಯಿತು. ಇಂಥ “ಬೈ ಪೋಲಾರ್ ಬಿಹೇವಿಯರ್” ಅನ್ನು ಅವಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕಂಡಿದ್ದರೆ ನಾನು ಅವಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬದಲಿಗೆ “ಹೋಗಲಿಬಿಡು” ಎಂದುಕೊಂಡು ಆದದ್ದನ್ನು ಮರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.

“ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತರು ಪಾಪ, ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ತುಂಬಾ ವಿನಯದಿಂದಲೇ, ವಿಮಾನ ಹೊರಡುವ ಸಮಯವಾಯಿತು, ಚೆಕ್ ಇನ್ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂತು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿದ. ಗೇಲ್ ಕೂಗಾಡತೊಡಗಿದಳು: “ನಾನು ಯಾರು ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾ? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲು ನೀನು ಯಾರು? ಯೂ ಸ್ಟುಪಿಡ್ ಈಡಿಯೆಟ್, ಹೋಗಾಚೆ! ನಾನು ರೆಡಿಯಾದಮೇಲೆ ಚೆಕ್ ಇನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ!” ಎಂದುಬಿಟ್ಟಳು.”

ಗೇಲ್ ತಾನೇ ಇತರರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಹಾಗಿದ್ದೂ ತಾನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸೆಗೆ ಗುರಿಯಾದೆ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ನನಗೆ ವ್ಯಂಗ್ಯೋಕ್ತಿಯಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿದೆ. ಅವಳು ಅಮ್ಮನನ್ನುಎರಡು ಮುಖದವರಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ಆ ಮುಖಗಳ ವರ್ಣನೆ ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲ, ಗೇಲ್ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಗೇಲ್ ಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ, ಅವಳನ್ನು ಆದರಿಸಿದ ಅದೇ ಜನರಿಗೆ, ಅವರ ಈ ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅವಳು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೈಹಿಕ ಕಿರುಕುಳಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಅವರು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಲು ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದವರಿಂದ ಸೇವೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ತುತಿ ಇವುಗಳನ್ನೇ ಸದಾ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಗೇಲ್ ಸದಾ ಮಂತ್ರದಂದೆ ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು, “ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ… ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಕೇರ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ… ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಕನ್ಸಿಡರ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ…” ಎಂದು.

ಗೇಲ್ ಆಶ್ರಮ ಬಿಡುವ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ದಂಗುಬಡಿದುಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದೆ ತಾನೊಬ್ಬಳೇ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ತನ್ನದೇ ಟೂರನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ತನ್ನದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಅತಿ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಏನೋ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂದು ಅಂದೇ ನನಗೆ ಹೊಳೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಇರಬೇಕು, ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಅವಳ ತೀರದ ಬಯಕೆ ಅತಿಯಾಗಿರಬೇಕು; ಅದೇ ಅವಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಒಂದು “ವೈರಸ್ ನ” ಹಾಗೆ ಹರಡಿರಬೇಕು. ಅವಳಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೇಕಿದ್ದುದು ಜನರು ತನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಶ್ಲಾಘಿಸಬೇಕು, ತನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗೌರವಿಸಬೇಕು, ತನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ತಾನು ಆಶ್ರಮ ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ದೊಡ್ದ ಆಘಾತವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೇಲ್ ಆಲೋಚಿಸಿರಬೇಕು. ತಾನು ಎಂದರೆ ಯಾರು? ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ಅಲ್ಲವೆ? ಆದರೆ ಅದು ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜನ ಅವಳು ಹೋದದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಬಹುಬೇಗ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆವೂ ಸಹ. ಯಾಕೆ?… ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ. ಗೇಲ್ ಳ ದುರ್ಗುಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕವಿಯುವಷ್ಟು ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೇಮಪ್ರಕಾಶ ಬೆಳಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಕರುಣೆಯ ಉದಾಹರಣೆಯಿಂದ ಕಲಿಯಲೆಂದೇ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು. ಎಲ್ಲರ ಗಮನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಆಸೆ ಇದ್ದ ಗೇಲ್ ಗೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅವಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿರುವುದು ಹೇಗನಿಸಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಊಹಿಸಬಲ್ಲೆ. ಇತರರ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಂದ ವಿಮುಖವಾಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅವಳ ಯೋಜನೆಯು ವಿಫಲವಾಗಿ, ಹೀನವಾಗಿ ಸೋತಿತು… ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಬದಲು ಅವಳು, “ತನ್ನ ದನಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳುವಂತಾಗಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಜನರ ಗಮನ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಬೇಕು, ಜನ ನನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?” ಎಂದು ಕುತಂತ್ರ ಮಾಡತೊಡಗಿರಬೇಕು.

“ರೋಲಿಂಗ್ ಸ್ಟೋನ್” ನಲ್ಲಿ ಗೇಲ್ ನೀಡಿರುವ ಸಂದರ್ಶನ ಓದುವಾಗ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವಳು ತಿರುಚುವ ರೀತಿ ಕಂಡು ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಆಶ್ರಮ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ವರ್ಣನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು, “ನಾನು ಹೋಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ಮನೆ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ಕಾದೆ. ಆದಕೂಡಲೆ ಕಾರಿನ ಬ್ಯಾಕ್ ಸೀಟಿನ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಬ್ಲಾಂಕೆಟ್ ನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನು ಹೋದೆ,” ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಕುಳಿತೇ ಹೋಗಿದ್ದರೂ ನೋಡಿದವರು ಯಾರೂ ಏನೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಜೇಮ್ಸ್ ಬಾಂಡ್ ಚಿತ್ರದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು! ಅವಳ ಪ್ಯಾರನೋಯ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.

ಗೇಲ್ ಳ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ ಮೇಲೆ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲವೂ ಅವಳ ಭ್ರಮೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡುಬಂದಿವೆ ಎಂದು ಕಂಡು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ತಾನು ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಯಾರೂ ಕೇಳದಿದ್ದರೆ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕೇಳುವವರೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಆಗ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಹಾಗೆ ಅನ್ನತೊಡಗುತ್ತಾನೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ತಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲವಾಯಿತು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರಿಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಗೇಲ್ ಈಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಅಸಂಬದ್ಧವೆಂದು ತೋರುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕು ಎಂದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ನಗುಬರುತ್ತಿದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗ, ಪವಿತ್ರವಾದ ಒಂದೊಂದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವಳು ಅದರ ಮೇಲೆ ಉಗುಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅಳುಬರುತ್ತದೆ.

ಅವಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು ನೆನೆದರೆ ಗೇಲ್ ಟ್ರೆಡ್ವೆಲ್ ಳನ್ನು ದ್ವೇಷಮಾಡದೆ ಇರುವುದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಒಂದು ಅಣಕವಾಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಅವಳನ್ನು ದ್ವೇಷಮಾಡದೆ ಇರಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಷ್ಕಳಂಕತೆಯಿಂದ ಹಾಗು ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ಅಮ್ಮ ಕಲಿಸಿರುವ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸುವ ಪಥವನ್ನು ಅವಳು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವಳನ್ನು ದ್ವೇಷಮಾಡದೆ ಇರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ ನನಗೆ -ಅಥವಾ ಅವಳಿಗಾದರೂ- ಆಗುವ ಲಾಭವೇನು?

ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ವಿಮರ್ಶೆಯಿಂದಾಗಲೀ, ವಾಕ್ ಶೋಷಣೆಯಿಂದಾಗಲಿ, ಆಕ್ರಮಣದಿಂದಾಗಲಿ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಅದು ಇದ್ದಿದ್ದೇ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅಮೋಘವಾದುದು ಏನೆಂದರೆ, ಅಮ್ಮನ ಪಾಲಿಗೆ ಏನು ಬಂದರೂ ಸರಿ, ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಪ್ರೇಮ ನೀಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ, ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲಿ ಬಿಡಲಿ- ಅದು ನಮಗೆ ಸೇರಿದ್ದು.

– ಕ್ರಿಸ್ಟೀ

Source:Kristy’s Memories of Gayatri